Rankiem, po wycieczce na Half Dome, wstałem około godziny 9, Ryszard trochę wcześniej. Niestety różne moje mięśnie i stawy, normalnie nie przyzwyczajone do większych wysiłków dawały lekko o sobie znać. Był to w zasadzie przyjemny rodzaj bólu poza odciskami - które pęknięte bardzo irytowały. Dlatego też zdecydowałem się nie zakładać ciężkich butów, lecz tylko lekkie klapki, by nie zagotować zbytnio stóp. Spakowałem swoje rzeczy i zaniosłem do samochodu, po czym udałem się na niewielkie zwiedzanie okolic Curry Village. Jak przystało na miejsce dla turystów, znajdował się tu spory sklep o nazwie 'gift shop', w kŧórym można było kupić zarówno pamiątki jak i różne artykuły spożywcze. W tymże sklepie poprzedniego dnia kupiłem sobie wieczorem, po powrocie z Half-Dome dwie kanapki z ogromną ilością jakiegoś znośnego mięsa oraz lody. Dziś zaś, kupiłem również kanapki, gdyż punkt w którym serwuje się śniadania/obiady/itp, był akurat zamknięty (śniadania tylko do 10 rano). Skorzystałem z budki telefonicznej, by zadzwonić do Asi, u której był już późny wieczór, zjadłem kanapkę i usiadłem sobie w cieniu, by czekać na Ryszarda, który wyruszył na poszukiwanie kościoła w okolicy. Przyjrzałem się też wstępnie mapie, nie mając zbyt jasnego pomysłu, co do tego, gdzie będzie nasz następny nocleg. Wiedzieliśmy, że chcemy jechać do Grand Canyonu, niestety nie mieliśmy zbytnio sprecyzowanego planu - czy interesuje nas West, North czy South. Podczas pobytu w Roseville planowaliśmy udać się do najbliżej położonego Grand Canyon West, ale zacząłem zmieniać zdanie, gdyż znacznie więcej ciekawych miejsc kryło się w dwóch pozostałych miejscach (odległych o kilkaset mil dalej).

Dzień zaczął się wcześnie. Zdenerwowani sprawdziliśmy, czy na skrzynkach z jedzeniem oraz samochodzie nie ma misiowych śladów. Na szczęście nic nie było. Dlaczego to takie ważne? Otóż, jeśli taki niedźwiedź zniszczy samochód z powodu zostawienia w nim żywności (a zdarza się to tu około 100 razy w roku, należy wziąć poprawkę, że misie często śpią w zimie, więc dni/nocy kiedy są aktywne nie ma zbyt dużo), to po pierwsze nie dostaniemy pieniędzy z ubezpieczenia, po drugie zapłacimi karę do 5000$. Więc mimo narzekania należy zostawić food paranoia mode on. Obozowisko wygląda zupełnie inaczej w świetle dziennym. Nie wiem czy jest to jednak lepsze światło - widać po prostu kolejne dziwne konstrukcje na lekko zalesionym kawałku terenu. Można dostrzec sporą liczbę Amerykańskich campingowców, którzy rankiem wyciągają tony żywności ze schowków, by rozpocząć dzień od śniadania, które zapewne by jeszcze za obiad starczyło. W obozie można dostrzec dużą ilość wiewiórek, które nie boją się turystów, wykradają im na wszystkie sposoby pozostawioną żywność i robią się równie grube co ich przypadkowi darczyńcy. Wiewiórki były wręcz opasłe i znacznie większe od tych, które widzieliśmy w górach w obszarze Tahoe, a jest to raczej ten sam gatunek.

Zdjęcia

Dziś rano po przebudzeniu się (po raz pierwszy po budziku), zauważyłem pod drzwiami oprócz codziennej gazety, rachunek za pobyt w hotelu. Właśnie do dzisiaj mieliśmy przez HP opłacony pobyt w Roseville i w końcu przyszedł czas wyjazdu. Do samochodu zapakowaliśmy mnóstwo toreb i reklamówek, cały nasz bagaż (którego co najmniej połowę stanowiły rzeczy zakupione już tutaj). Następnie dokonaliśmy check-outu - czyli przyszliśmy i oddaliśmy karty do pokoju i na tym się skończyło. W pracy dziś mieliśmy dwa spotkania podsumowujące o charakterze burzy mózgów. Udało mi się wygospodarować trochę czasu na to, by zadzwonić do Asi, u której były już późne godziny wieczorne. Po lunchu (który był bardzo sycący) musieliśmy chwilę odpocząć, aby jedzenie się odrobinę ułożyło. Drukowaliśmy w tedy z Google Maps różne mapy dojazdu (Yosemite, Grand Canyon, San Diego) oraz kupiliśmy dużą porcję znaczków na listy. Znaczki okazują się przydatne, gdyż w większości ciekawych miejsc bez problemu można kupić ładne pocztówki, zaś znaczki są towarem trudno dostępny. W końcu pożegnaliśmy się z Danem - naszym opiekunem w ProCurve, a następnie udaliśmy się do naszego ekonomicznego wehikułu na parkingu. Zastaliśmy dość niemiła niespodziankę w postaci kłebowiska mrówek na tylnym siedzeniu. Wobec tego, nastąpiła drobna zmiana planów i udaliśmy się jeszcze do WalMarta po środek owadobójczy. Wybór był całkiem spory (co ciekawe w dziale z żywnością) i wybrałem jakiś z preparatów typu 'non-toxic' 'instant kill' (nazwa jest specyficzną sprzecznością). Jednak instant kill okazał się działać znakomicie i po wywietrzeniu samochodu i wyrzuceniu zdechłych mrówek postanowiliśmy przyjąć do wiadomości cześć dotyczącą 'non-toxic'.

Zdjęcia

Przez ostatnie kilka dni przeprowadzałem operację ekspresowego zwiedzania południowo-zachodniej części Stanów Zjednoczonych. Od ostatniego piątku przejechaliśmy ponad 2500 mil, 4 stany, kilka parków narodowych, nocowaliśmy m.in. na opuszczonym campgroundzie w Dolinie Śmierci, podczas niesamowitej burzy w pobliżu północnej krawędzi Wielkiego Kanionu, następni w wielkiej burzy i ulewie w pobliżu południowej krawędzi. Najciekawsza jednak była Dolina Śmierci, gdzie spotkaliśmy w opuszczonej łazience czarną wdowę, gdzie myłem się wodą z węża z kranu, która była bardzo ciepła (pomimo, iż 'była zimna'), gdzie lipiec jest najcieplejszym miesiącem w roku, gdzie już o szóstej rano było 38 stopni. Kolejne noclegi to okolice jezior nieopodal San Bernardino, a dziś jakiś campground nad Pacyfikiem (między autostradą stanową nr 1 a torami kolejowymi, po których śmigają zarówno pociągi towarowe, jak i Amtrak).

Więcej postaram się opisać po zakończeniu podróży, gdy będzie więcej czasu, gdyż teraz jest już późno, kończy się bateria w laptopie, zaś internet wziął się przypadkiem z powietrza i może w każdej chwili zniknąć.

Poniedziałek, wtorek i środa zleciały bardzo szybko, tak że prawie tego nie zauważyłem. Zapewne spowodowane to było zmęczeniem po weekendowej wyprawie oraz dość ciasnym upakowaniem zadań w ciągu dnia. A mój dzień wygląda zazwyczaj tak:

• 7:00 - Pobudka.
• 7:10 - 7:55 - Śniadanie (jakieś gofry i krojony melon) oraz rozmowa z Asią przez jabbera.
• 7:55 - 8:15 - Szykowanie się do wyjścia do pracy.
• 8:15 - 8:35 - Dojazd do pracy.
• 8:35 - 17:30 - Praca, szkolenia, dyskusje w HP.
• 17:30 - 20:00 - Zakupy w okolicznych sklepach
• Odpoczynek, układanie i oglądanie nowo kupionych rzeczy, planowanie dalszych zakupów.
• Stworzenie wpisu na bloga z ostatnimi wiadomościami i obserwacjami.
• Szykowanie się do spania, przygotowanie rzeczy na następny dzień do pracy.
• Rozmowa z Asią przez jabbera.
• Spanie.

Noc okazała się dość ciepła, wyspałem się też w miarę porządnie. Nowo nabyty śpiwór i karimata okazały się w pełni spełniać pokładane w nich oczekiwania. Budzik ustawiliśmy na godzinę siódmą rano, by w miarę jak najszybciej wyruszyć na Mount Tallac (2967m). Według moich wstępnych obliczeń wykonanych w pamięci na podstawie mapy, na prośbę Ryszarda, który chciał wiedzieć czy zdąży pójść do kościoła, oszacowałem, iż z powrotem na parkingu powinniśmy być o godzinie 14, o ile narzucimy sobie dość ostre tempo. Szybko zjedliśmy śniadanie (obrzydliwe już teraz batoniki energetyczno-zbożowe), złożyliśmy namiot i sprzęt campingowy i ruszyliśmy czym prędzej na parking przy początku Mount Tallac Trailhead. Parking był już trochę zatłoczony, na szczęście na wychodzenie w dzień w obszar Desolation Wilderness nie ma żadnych ograniczeń co do ilości wycieczek. Zaparkowaliśmy samochód, zabrałem ze sobą 2l Powerade oraz 3l wody (bazując na doświadczeniach ze zużyciem płynów dnia poprzedniego), obrzydliwe batony oraz wysmarowałem się cały (jak mniemałem) kremem z filtrem.

Wiewiórka na szczycie Mount Tallac.